Miałam faceta, który był świetny. Kochał mnie, nie widział we mnie tego świństwa. Nie rzucił mnie .. to ja go rzuciłam.. nie mogłam siebie zaakceptować, nie mogłam zakceptować, że ktoś mnie pokochał. Było to 3 lata temu. Dzisiaj dalej mam ten trądzik, 3 lata aspołeczna, 3 lata nadzieji, że jakieś głupie cuda typu maść cynkowa czy maści na recepte coś pomogą.. moje życie było i jest w marzeniach, wyobrażam sobie jak to będzie za kilka lat jak już nie będę musiała chować się, wstydzić się twarzy.. po prostu idealnie to widzę! Jeszcze w sylwestra liczyłam, że samo przejdzie.. aż w końcu obudziłam się ze snu i KONIEC! Nie chce już cierpieć! Chcę żyć jak człowiek, a nie idąc ulicą patrzyć na człowieka pod pryzmatem '' czy ma trądzik czy nie'' , za dużo przecierpiałam . Jestem Martyna i mam 21 lat i cierpię na trądzik! Wiem, że moje cierpienie skończy się wraz z wyleczeniem z tej choroby. Pieniądze nie grają roli - chcę spokój wewnętrzny. Czytając to forum wiem, że nie jestem sama. Nie cieszy mnie to, bo jeżeli TY drogi użytkowniku masz stan psychiczny tak destrukcyjny, jak ja to współczuję! Mam nawet tak, że jak w sklepach, galeriach idę do toalety za potrzebą fizjologiczną, a obok jest lustro - to nie patrzę na nie, a mimo to CIARKI mnie przechodzą!!!!!! To nie jest motyla noga normalne   Psycholog , psychiatra czy inny terapeuta mi nie pomoże. NIKT mi nie pomoże! Ufam, że izotek wyleczy nas z tego pierd**onego świństwa!

Viktoria23, skąd ja to znam? Wszyscy dobrze wiemy jak to jest. Ja przed tym kiedy zaczęły się moje problemy z cerą byłam wiecznie uśmiechnięta, wszędzie pełno mnie było, ciągle poznawałam nowych ludzi. Uwielbiałam robić sobie zdjęcia ze znajomymi, patrzeć ludziom w oczy podczas rozmowy, nie unikałam luster. Rok z haczykiem temu zaczęło się psuć. Stres i przeżycia zrobiły swoje  Stan mojej cery zaczął się pogarszać. Masakra jakaś  Ale mimo to jeszcze wtedy nie unikałam ludzi. Unikałam luster, aparatu. Jak ktoś mi zrobił zdjęcie, kasowałam je z aparatu. Były momenty poprawy po Tetralysalu. Ale to były momenty. Potem znów gorzej. W końcu zdecydowałam się na Izotek. Cieszę się, że czas mojej kuracji wypadł na jesienno-zimowy. Szybciej się na dworze ciemno robiło. A wiadomo też, że w zimę nie chce się aż tak bardzo nigdzie wychodzić. Przez dwa miesiące, najgorsze dla mojej cery, unikałam ludzi. Znajomi wiedzieli, że się leczę, ale serio, nie miałam ochoty na spotkania z nimi. Stałam się aspołeczna. Najlepiej mi było w domu. Ja? Ta Aśka, która nigdy nie mogła w domu usiedzieć! Ale i tak musiałam czasami wyjść z domu. Spojrzenia ludzi? Masakra... Mimo to, nie ukrywałam tego pod tapetą, i tak by nic nie dało. Przez ten czas chwilami naprawdę siadała mi psychika, ale za dużo już w życiu przeszłam żeby się poddawać przez trądzik, który wiedziałam że wyleczę.
Od jakiegoś miesiąca, kiedy mój stan cery poprawił się na tyle, że zostały same przebarwienia znowu zaczęłam wychodzić do ludzi. Znowu się uśmiecham. Wracam do życia Cholernie się z tego powodu cieszę Dużo się też w tym czasie u mnie zmieniło. Rozstałam się z chłopakiem, z którym byłam długi czas. Nie z powodu trądziku. Teraz jestem sama. Nie rozpaczam Żyję sobie dalej i "uśmiecham się ludzi, którzy jeszcze we mnie wierzą"

Izotek Ci pomoże. Raz będzie lepiej, raz gorzej, ale uwierz, opłaca się
3mam kciuki ))

Viktoria23 mam to samo i tak samo się czuje, nie akceptuje siebie z tym, że ja mam trądzik od 20 lat i dopiero wczoraj się załamałem bo już nie mam siły dalej walczyć. Ty jeszcze masz najlepsze lata życia przed sobą i nie poddawaj się!